دست نوشته های دل

 دل را ز تو پر کردم ..

 حکم  لازم کردم ..

از رسوایی وشرم پرهیز کردم..

برهمه عشقمو ثابت کردم..

هرچه دل بردی ازم

بر گرداندم..

تنها دل تو را با خود خاک کردم ...

به امید کرمت خدا خدا کردم

دلم گرفته مادرم فراموش کار و بی هواس شده

 

خدایا خودت کمکش کن

سلامو درود

گاهی من نیستم ، گاهی خیابان خانه ام رو فراموش میکنم ،

گاهی نمیدانم چندتا بهار تا زمستان را با لطافت و سختی کذارندم

اما میدونم که خدایی در همین نزدیکی ها بوده و هست

و من و اون همدیگر رو اگر هم گم بکنبم زودتر از هرکس و هرچیزی پیدا میکنیم

و تنهایی و اه اشکمون را با هم تقسیم میکنیم

خدایا تنها امیدم تنها تورو میپرستم

ودوست دارم 

 

نوشتها را باید نوشت سخن های باید گفته ها رو گفت

لازم به نوشتار و یا کلام نیست گاهی

 با نگاه؛ .گاهی با اشاره و گاهی

هم با تلخترین لبخند

و گاهی هم با سکوت.....

سلام ایا این قلب دوم ره گشا و یار من خواهد شد

امیدان فردا

سلامو درود
امشب هرجا که هستید
تنها با دلت گوشه ای نشستید
امید به هر کس که بستید
به ندای دلشکسته ات گوش فرا میدی
در تزاروی گناه یا ثواب نشستید
در خانه یا مسجد یا بیمارستان هستید
وقتی که دست به دعا به پهنای دلت بسوی خدا هسستید
بیاد عزیزی اه در دل و اشکی که ریختید
وقت ملاقات با محبوب خود گذاشتید
بیاد همه اونهای که حتی نمشناسید
امشب که میهمان خدای رحیم هستید
در رحمت به روی خود باز گذاشته
ایا بیاد من پیر و خسته هم هستید؟
التماس دعا رو جمع بستید؟ 
دایی مجید 21 رمضان سال 91

ای که بر سر قبر من گذر میکنی

منو محتاج دعای خیر خود مکنی

خوب نگر و ببین اینجا خانه منه

منو گاهی دایی صدا میکردن

اه و حسرتت را فر و بر

بر مرده بیجان من تو رحمی بر

بفرست فاتحای و بگو حرف دلت را

اذردمت اینک بیامورز تو من را

دستم ز ظلم حفا در حقت کوتاه شد

تمامی ارزوی من بدست نیامده چال شد

اخرین ارزویم بر سنگ قبرم نوشتم

تنها رحم و بخشش ز تو خواستم

با تشکر از نسرین خانم مهربانم

گاهی خواسته یا ،نا خواسته عزیزی که با تمام وجود دوستش داریم از زندگیون میره بیرون با دیگری ادامه میده و این سخترین و وحشناکترین لحظه لحظه زندگیونه

بیاید بخودمون به کار هامون به رفتارمون به اطرافمون یه نگاهی بکنیم شاید این دعای یه عاشقی بود که در حقمون کرد

خدایا عاشق کن تا بفهمه حال دردم

سلامو درود
بازی شطرنج از شرط و رنج تشکیل شده
مثل بازی زمانه منو تو ست
بهنگام بازی فکر حرکات مهرهای حریف و از دست دادن مهرهای خودت(فرصت) باش
نه به خود مهر های توجه ات جالب بشه
... چشم عقل و درک و فهمتون باز کن
دل نسپار به قیافه طرفت
البته اگر میخوهای پیروز زمان ، مکان باشید
نه بازنده همیشه
گول خرف های عاشقانه و تهدیدهای تو خالیشو نخور

منو محتاج دعای خیر خود مکنی

خوب نگر و ببین اینجا خانه منه

منو گاهی دایی صدا میکردن

اه و حسرتت را فر بر

بر مرده بیجان من تو رحمی بر

بفرست فاتحای و بگو حرف دلت را

منو محتاج دعای خیر خود مکنی

خوب نگر و ببین اینجا خانه منه

منو گاهی دایی صدا میکردن

اه و حسرتت را فر بر

بر مرده بیجان من تو رحمی بر

بفرست فاتحای و بگو حرف دلت را

سلامو درود
چه شبها با نگاه به ستاره صبر کردییم تا ماه بیاد
چه نیمه شبها ماه رو نگاه کردیم تا خورشید بیاد
چه ساعت ها چشم به جاده زندگی و امید وارزو دوختیم
تا اون 000 بیاد
بیاد اشک های سرد در تاریکی و خاموش وسکوت ریختیم
... اما دریغ از صبا که خبری ز اون نیامد
اما با واقعیت حاظر نستیم رو برو بشیم و بازم چشم بره راهیم
چرا ! ؟؟؟

من ومادرم

درپناه بی پنهان بودم   

امن وارام در دنیای خود بودم

در پناه کمندی از کل بلا بودم

نه ترسی و نه اهی ودر هو هوس بودم

غم که سهله در عین اسایش بودم

حکم دل صادر شد وخشت را بنا کردم

گفتن بیاد بر دنیای دیگر ناخواسته اطاعت کردم

پس از کلی صبوری وشادی که در دل مادرم بودم

با همه چشم انتظاری سفر بر این جهان نمودم

خود نیامدم اوردنم من به جای خود دلبسته بودم

اشکم را ندیده بودن و بانک اعتراضی ننمودم

دست تقدیر وچاقوی جدای بر ریشه خود احساس نمودم

بانک براوردم من را جدا نسازید من عمری دل به این وصلت کشودم

من کنون در این جهان بی یاور وبی پناه وتشنه وگرسنه ماندام

در خون خود غلط میزدم واشک بر گونه های تازه خود میدیدم

بانگی چون خوش بانک خود خدا را شنیدم

دستی پر زمهر بر پیکر خود دیدم

لبی چون شیرینی اب زمزم وشادی درب بهشت دیدم

خانمی مرا در اغوش خود گرفتم گفت من مادرم

گوی سیل خروشان وکوه اتش فشان خاموش وارامش رو چشیدم

مادرم با تمام وجودش گفت بیا اسیرم در اغوشم

گفتم تو کسیتی و چرا گفتی اسیرم

گفت 9 ماه در درونم بودی

هر جا و مکان و هر لحظه با من بودی

اکنون که دلبندمی و از تنم جدا شدی

دل نگرانم با این همه گرگ ومیشی

در دنیای نامردی و فنا می بینی

حراسم که مبادا گرفتار یکی از نا اهل ها گردی

ترسم ز نوز خورشید و  تاریک شب سیاهی

بر تو گزند رسد تک به تک گاهی به گاهی

ای عزیزم من به تو میدم جانو پناهی

یک دم غافل  زمن نمانی

راه رفتم وگفتار وکردار با بی سوادی

به تو اموزم تا بدانی